Jak tworzyć własne kształty amigurumi w 3D

Ogon, który się zwęża, tułów z talią albo ucho szersze u podstawy: własne elementy pozwalają zaprojektować przepis na część, zamiast wybierać tylko spośród gotowych części. Każda sekcja ustala liczbę oczek i to, jak długo utrzymać tę szerokość. Kontur, podgląd 3D i opis wzoru aktualizują się razem.

Otwórz kreator amigurumi albo obejrzyj przegląd obszarów roboczych. Jeśli to twój pierwszy projekt, zacznij od przewodnika po edytorze.

1. Utwórz element

Na ekranie startowym wybierz Stwórz z własnych elementów. Otwórz Dodaj element (+) i wybierz Utwórz element. W istniejącym dziele najpierw zaznacz część, do której chcesz go przypiąć. W pustym dziele pierwszy własny element staje się jego bazą.

Nazwij część tak, żeby łatwo było ją znaleźć na liście elementów. Zacznij ten kształt od nowa proponuje przepisy Rurka, Stożek, Zaokrąglony i Krążek. Wybranie jednego z nich zastępuje sekcje kształtowania zaznaczonej części, łącznie z jej połączonym bliźniakiem.

2. Ustaw kontur sekcja po sekcji

Zaznacz ponumerowaną sekcję. Przeciągnij dowolny uchwyt konturu, żeby zmienić jej szerokość, albo ustaw liczbę oczek w polu Obwód. Liczby zmieniają się co sześć oczek. Zachowaj tę szerokość ustala, przez ile okrążeń liczba oczek się nie zmienia. Dodaj kolejną sekcję, żeby poszerzyć, zwęzić albo wydłużyć część.

Na przykład sekcja z 12 oczkami, a po niej sekcja z 24 oczkami, potrzebuje między sobą okrążeń przejściowych. Kreator dodaje dodawania oczek; powtarzane okrążenia sekcji są doliczane osobno. Patrz na wyświetloną sumę, zamiast dodawać tylko powtórzenia sekcji.

Węższa sekcja środkowa między dwiema szerszymi to sposób na talię. Zwiększ liczbę powtarzanych okrążeń, żeby wydłużyć prosty odcinek. Większa liczba oczek zwiększa obwód przy wybranej gęstości.

Przy obsłudze z klawiatury możesz ustawić fokus na uchwycie konturu i używać strzałek. Cofnij przywraca poprzednią zmianę; Ponów wprowadza ją z powrotem.

3. Wybierz wykończenie części

Otwarty brzeg zostawia brzeg do wypchania i przyszycia do innego elementu. Zamknięty dodaje ujęcia zamykające. Bez wypełnienia zostawia otwarty brzeg w części, której nie zamierzasz wypychać. Sprawdź powstały opis na karcie Wzór, zwłaszcza okrążenia przejściowe i wykańczające.

4. Wypróbuj zakręcony ogon

Przykład z zakręconym ogonem dobrze pokazuje, jak to działa. Zaznacz sekcję kształtowania i ustaw jej okrążenia łuku. Te okrążenia łączą oczka ścisłe (ośc, w terminologii amerykańskiej sc) i półsłupki (półsł., w terminologii amerykańskiej hdc); różna wysokość oczek tworzy szacowane wygięcie.

Łuki wymagają na razie otwartej części, co najmniej 12 oczek i dwóch okrążeń w sekcji, a na cały element przypada najwyżej sześć okrążeń łuku. Odwróć łuk zmienia kierunek wygięcia. Kontur szerokości pokazuje część przed wygięciem; widok z boku pokazuje szacowany wygięty kształt.

To podgląd przepisu, a nie fizyczna symulacja robótki. Włóczka, naprężenie nitki, wypełnienie i wysokość twoich półsłupków wpływają na prawdziwe wygięcie. Zrób próbkę, zanim zabierzesz się za większy projekt. Owalne przekroje i swobodne rzeźbienie nie są dostępne.

5. Przypinaj, używaj ponownie i koloruj

W sekcji Przypięcie i położenie wybierasz element nadrzędny i miejsce przypięcia. Pokaż tylko element pomaga obejrzeć pojedynczą część; Pokaż całe dzieło przywraca całą figurkę. Własny element możesz powielić albo zrobić z niego połączoną, lustrzaną parę na pasujące kończyny.

Udany przepis zapisz w Moich elementach, żeby użyć go ponownie. Ta biblioteka zostaje na bieżącym urządzeniu. Element dodany już do projektu zapisanego na koncie podróżuje razem z tym projektem; jego edycja nie zmienia kopii zapisanej w bibliotece.

Dalej możesz dodać paski na karcie Kolor i ustawić zmierzoną gęstość. Własne elementy zachowują swój przepis na oczka, gdy zmienia się gęstość, więc zmieniają się ich szacowane wymiary. Gotowe części natomiast zachowują ustawienia rozmiaru i przeliczają liczby oczek.

Utwórz własny element